Wij komen tot niets. Maar hier wordt wel veel vies gemaakt, overaal heen gefietst en alles, alles verzonnen wat leuk is. Het is zomervakantie en de kinderen willen heel veel, ze leven de dagen helemaal op. Jet heeft besloten dat nu ze naar groep 3 gaat, ze elke dag fietsend naar school wil, dus ze oefent maar extra ('om goed voorbereid te zijn, want ik ga straks ELKE dag fietsen. ELKE dag, dan moet je HEEL sterke benen hebben…'). En ze is natuurlijk zeer tevreden over de regen 'kan ik heerlijk oefenen, want het wordt vast ook nat af en toe als ik naar school fiets.' Pie maakt elke dag een nieuw mode-ontwerp en schrijft alle vriendinnen lange brieven ('lijkt me zo leuk om een brievenbus vol post te hebben straks…'). Je ziet ze fladderen en friebelen ('zullen we vandaag lekker pizza's maken? kunnen we heel goed, hoeven jullie niets te doen'). En ze worden per dag steeds vrijere vogels: Maxime draagt outfits, die nooit nooit het daglicht mogen zien. Met zes staarten in het haar en grote dames riemen over vreemde korte broekjes. Je ziet de vrijheid in ze groeien. We overwegen bijna om ze nooit meer naar school te laten gaan, zo gezellig is het om ze hier door de kamer te zien rennen. Heerlijk. Waarom houden we ze niet heerlijk hier, lekker thuis school geven? En dan valt het kwartje elke keer weer: we komen tot niets.

Soms is het best lekker om even te zwijnen. Partijtje schaak, een slimme som, een mooi boek of gewoon wat kijken naar de vlinders en de bijtjes…

Hier in huis woont een klein wild stiertje. Geen mens is veilig: zussen die weg willen lopen worden aan haren terug getrokken. Broertje met mooie verzamelingen mini-aliens ziet ze in duizend stukjes terug onder het bed. Poezen met zin in lekkere brokjes zien hun bakjes voer vol water staan. En worden geaaid tot ze er ellendig van worden. Ja, Lorrie is HEEL erg twee.  

Als we met een nieuw prentenboek beginnen gaan we eerst heerlijk pielen. De napjes van de aquareldoos worden vervangen en aangevuld, een klein blikken doosje wordt een extra doosje met kleuren, die niet  meer in de grote doos passen. ?

???

?Alle vellen aquarel-papier worden op kleine, handige plankjes gespannen en we vullen een kleine tas vol illustratie-spullen,die met xe9xe9n handomzwaai op tafel staat, zodat er geen seconde verloren gaat. Zeker na het maken van een collectie grote schilderijen (zie hieronder), is het heerlijk om weer heel even op de millimeter nauwkeurig met aquarel bezig te zijn. Penseel indopen, kleuren mengen, kleuren vervloeien, uren, uren lang, tot Giraf weer een eiland heeft, waar hij met zijn drie beste vrienden een avontuur mag beleven. Na Giraf gaat slapen, Giraf viert feest en Giraf leert fietsen is het nu weer de beurt aan Krook om Giraf te foppen met een beetje ziek-spelen in Giraf speelt ziek. Het zal verschijnen in september, maar voor de tijd zal hij nog heel, heel veel keren door onze handen gaan, want we zijn nog niet uitgepield.

Moeten we je toch nog wat meer gemus laten zien… Hier nog meer vrolijke gevederde vriendjes (en ja, echt waar er zijn er nxf2g meer….).

Hier hangen ze allemaal om ons heen. Nog even. En dan verlaten ze, zoals het echte vogeltjes betaamd, het nest. Maar nu eerst nog gewoonweg genieten van al die vrolijke koppies en die pittige zomerkleuren! Hier alvast een klein selectie.

Zes jaar geleden veranderde 4 mei voor ons wezelijk. Van grootouders kant waren we opgevoed met de belangrijke waarde van dodenherdenking. Hoe vreemd was het om vlak na de 2 minuten stilte flinke weeen te voelen en tegen 11 uur 's avonds voor altijd anders naar die dag te kijken… Nu is onze 4 mei-meid alweer zes, na de zomer gaat ze naar groep 3, heel serieus allemaal. De broodtrommel staat al een half jaar klaar in de kast. Deze verjaardag begon bijzonder. De twee zussen hadden een eigen cadeautje gemaakt. Een knuffel-uiltje voor hun kleine zus. Ze waren er uren mee bezig geweest. 

Er zat zelfs een klein gedichtje bij: Voor Jet Retteket. Ben je blij? Hij is voor mij. Grapje. Hij is voor jou. Max en Pie houden van jou! Wat een liefde voor tussen die dames, we smolten er zo bij weg.  

Maar niet te lang, want er moest taart gebakken worden. En niet zomaar taart, o nee! Taarten van Abel taart! Dus dat werd knutselen met jelly beans, spekken, glazuur, mini-tompouces, parasolletjes, manna en lolly's. Het pronkstuk was de Polly Pockets dame, die de taart mocht sieren. En laten we wel duidelijk zijn: de dame staat glorieus in het midden van de taart, de heer mag een stukje lager hunkerend naar de dame kijken en verlangen.

En gelukkig, hij smaakte net zo lekker "als die van Abel". Fijn.

Hier is het een zee van mussen. Ja, dat kan: een zee, overal om ons heen kijken musjes ons aan. Sommigen al helemaal in verenpak, velen nog maar in de eerste laag (en dus nog heel veel laagjes te gaan).

Heerlijk volle musjes, die allemaal uitdagend naar je kijken. De een in blauw, de ander in paars en geel. We worden er helemaal vrolijk van.

En dan valt het ook op hoeveel pootjes je moet schilderen als je in je enthousiasme een tiental musjes op een doek zet….

Want de tafel van twee, hebben we blijkbaar uitgeblokt (krijg je ervan als je alleen maar aan het schilderen bent). Maar inmiddels weten we het weer, als we doeken vol mussen tekenen dan zijn het gigantisch veel van die kleine, dunne priegelpootjes, waar je van die kleine, dunne priegelkwastjes bij nodig hebt.

We schilderen elke dag vrolijk verder en hopen je binnenkort meer mussen te kunnen laten zien, die allemaal hun verenpak aan hebben…

Hier is het een klein feestje, een kleintje maar natuurlijk, want Giraf viert feest, de mini-editie is verschenen! 

Hij schijnt al gespot te zijn in verschillende boekhandels (dank jullie wel, slimme speurneuzen). Dus mocht je nog iets te vieren hebben, iemand willen verrassen, een jarig buurmeisje hebben, gewoon een zomaar-cadeautje willen geven, dan wil Giraf (en Krook ook) er graag een feestje van maken. 

Kleine noot: wees voorzichtig met taart in de buurt van het boek, Krook heeft geweldige hapjestrek… 

Zo was Storm nog een kleine kitten, die over je hand heen en weer kon lopen en overal tussenin paste, zo is hij een wilde puber die het halve huis sloopt… Een vaas, drie glazen, een bord en twee volle mokken thee hebben het leven al gelaten, sinds Storm ping-pong-voor-poezen heeft ontdekt. Nog gezwegen over het aantal spullen die verdwenen zijn in de spelonken van het huis: sleutels, batterijen, ringetjes van de dames, knikkers van zoonlief, alles wordt onder de kasten geping-pongd.

De laatste fascinatie betreft het kleine kastje vol fotolijstjes: elke dag zetten we ze allemaal netjes rechtop, onder het bewonderend oog van Storm, om als we ons vervolgens omdraaien, een groot gekletter te horen. ?

Want het slaapt zo heerlijk bovenop de ingelijste gezichten van de mensen die je eten en drinken geven. 

Of zou dit toch die zo gevreesde kattenwraak op de castratie van een paar weken geleden kunnen zijn? We slapen vannacht voor de zekerheid maar met de deur dicht.